Pociski AIM-9 Sidewinder – poradnik F-16C Viper

AIM-9 Sidewinder to pociski powietrze-powietrze krótkiego zasięgu. Są naprowadzane termicznie na ciepło emitowane z dyszy silników odrzutowych. Nie wymagają więc radarowego locka i działają w sposób „odpal i zapomnij”. W optymalnych warunkach trafienie można uzyskać nawet z 10 kilometrów, ale zwykle będzie to odległość bliższa 4-5 km, czyli poniżej 3 mil.

źródło: wikipedia.org

DCS F-16C Viper dostępne są trzy wersje pocisków AIM-9 Sidewinder:
– AIM-9L – produkowana od 1977 roku. Pierwszy model, który umożliwiał odpalenie pod każdym kątem względem wroga – nie tylko przy ataku od tyłu.
– AIM-9M – produkowana od lat 80. Ulepszona pod każdym względem. Ograniczono dymienie po wystrzale, ulepszono odporność na flary. Używana m.in. podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991 roku.
– AIM-9X – produkowana od 2003 roku. Posiada ulepszoną głowicę wykrywająca wroga pod kątem 180 stopni, zmodyfikowane płetwy sterujące oraz zmienny wektor ciągu w silniku.

Pociski Sidewinder wydają z siebie dość charakterystyczne dźwięki.
Wersje L i M różnią się tutaj od X. Starsze L, M w trybie szukania wydają niski pomruk, swój słynny „growl”, natomiast X nadają coś w rodzaju szumu TV bez obrazu, a gdy cel jest blisko dźwięk zmienia się w nieco szorstki, przerywany sygnał. W momencie śledzenia „gorącego” celu każda wersja zaczyna wydawać ciągły, wysoki ton.

W F-16C Viper pociski Sidewinder można używać na dwa główne sposoby:
bez radaru
z namierzeniem radarowym
przy czym obie te metody możemy jeszcze wykorzystać z pomocą wyświetlacza nahełmowego HMCS (tylko rakiety w wersji AIM-9X)

Sidewinder w wersji X ma nieco inny kształt i mniejsze płetwy.

Zaletą trybu bez radaru jest kompletna dyskrecja. Większość samolotów nie wykryje wystrzelonej rakiety, najwyżej może wypatrzeć ją pilot. Wadą natomiast jest brak wszelkich dodatkowych danych, choćby w kwestii odległości wroga. Przy odpaleniu pocisku w ten sposób musimy ocenić „na oko”, czy cel jest w zasięgu – zwykle musi to być mniej niż 5 mil.

Niezbędne przyciski:
CAGE/UNCAGE
WEAPON RELEASE

NWS A/R DISC MSL STEP
Dogfight Mode

Wybór i programowanie pocisków

1.
Do szybkiego wyboru pocisków Sidewinder służy przycisk:
DOGFIGHT na przepustnicy lub przycisk:
A-A trybu atakowania celów powietrznych na konsoli ICP.
Jeśli masz jeszcze pociski AMRAAM będziesz musiał użyć przycisku:
NWS A/R DISC MSL STEP, który służy m.in. do przełączania pomiędzy pociskami powietrze-powietrze.

Dogfight Mode

Wciśnij przycisk DOGFIGHT.
Zobaczysz tylko mały romb czujnika podczerwieni.

A-A MSL STEP

Wciśnij A-A na konsoli ICP.
Jeśli masz miks pocisków AIM-9 i AIM-120 będziesz musiał jeszcze wybrać rakiety Sidewinder wciskając i przytrzymując chwilę NWS A/R DISC MSL STEP aż usłyszysz dźwięk głowicy IR, a na HUDzie po lewej przy liczbie pozostałych pocisków pojawi się nazwa SRM (wersje M i L – Short Range Missile) lub HOB (wersja X – High Off Boresight).

W trybie ataku celów powietrznych A-A zobaczysz romb czujnika podczerwieni oraz niewielki owal, w którym czujnik wyszukuje cel w trybie Scan (w czerwcu 2020 Scan jeszcze nie funkcjonuje) oraz liczbę i rodzaj aktualnie wybranych pocisków:
– 2 SRM (Short Range Missile)

Programowanie pocisków

Po wyborze pocisków Sidewinder na prawym monitorze MFD pojawi się ekran programowania, w którym możemy ustawić następujące funkcje:

SPOT – przełącza tryb celowania głowicy SPOT/SCAN (punkt/skanowanie). Obecnie (czerwiec 2020) działa tylko Spot.
SLAVE – tryb pracy czujnika zespolony z punktem na HUDzie (Bore) lub podążający za lockiem radaru (SLAVE)
2A-9LM – liczba i rodzaj wybranych pocisków, zmienia na inny typ
WARM – „chłodzenie” pocisków – przed walką warto zmienić tę opcję na COOL
MM3 7MM – przełączanie pomiędzy pociskami na kolejnych pylonach

Tak wygląda ekran z pociskiem AIM-9M (lub L) na 7 stacji i włączonym chłodzeniem COOL. Jeśli nie używamy celownika nahełmowego HMCS to zwykle ustawiamy tryb SLAVE.

Namierzanie celu bez radaru

1.
Nakieruj romb czujnika podczerwieni na cel, aż usłyszysz ciągły, wysoki, duży wyższy niż wcześniej ton.

2.
Wciśnij przycisk:
CAGE/UNCAGE
by „uwolnić” sensor i pozwolić pociskowi śledzić cel w granicach swoich limitów. Romb czujnika stanie się dużo większy i zacznie podążać za lecącym samolotem-celem.

Dokładnie tak samo robi się, gdy HUD jest w A-A – trybie ataku celów powietrznych rakietami. Weź pod uwagę, że przy braku radarowego locka wszelkie wskaźniki zasięgu nie mają żadnego zastosowania.

3.
W odpowiedniej odległości i dogodnej pozycji (najlepiej bezpośrednio za celem) odpal pocisk AIM-9 Sidewinder przyciskiem Weapon Release.

Odpalanie pocisku z namierzeniem radarowym

1.
Upewnij się, że pociski AIM-9 są w trybie SLAVE.

2.
Namierz cel za pomocą radaru w dowolnym podtrybie CRM lub ACM. Zauważ, że na HUDzie pojawiły się dokładne dane odnośnie odległości do celu i zasięgu rakiet.

Na powyższym przykładzie widać, że zalockowany cel jest:
F008.1 – w odległości 8.1 mili
950 – tempo zbliżania się do celu w węzłach
– skala zasięgu jest od 20 mil
Grot z 950 pokazuje, że rakieta minęła granicę maksymalnego zasięgu i teoretycznie dotrze do celu, ale to nie jest jeszcze zasięg skuteczny. Poza tym zalockowanie radarem nie oznacza, że cel został namierzony przez rakietę, która nakierowuje się na ciepło, a nie fale radaru.

3.
Wciśnij:
CAGE/UNCAGE
by czujnik rakiety nakierował się na lock radaru. Duży romb powinien znaleźć się pośrodku kwadratu – symbolu zalockowanego celu na HUDzie. Gdy będziesz odpowiednio blisko, wskaźnik zasięgu stanie się bardziej dokładny.

Wskaźnik zasięgu oznacza:

MAX – kreska oznaczająca szczyt otwartego prostokąta to zasięg maksymalny rakiety
SKUTECZNY – początek zamkniętego prostokąta oznacza zasięg skuteczny rakiety, przy którym cel nie ma szans uciec, może jedynie zmylić pocisk
MIN – zasięg minimalny rakiety

Żółtą strzałką zaznaczony jest aktualny dystans do celu – w tym przypadku to 1.7 mili (widać to dokładnie przy literze F na dole). -110 oznacza ujemną prędkość zbliżania, a więc cel oddala się od nas z różnicą 110 węzłów

Idealny moment na strzał jest wtedy, gdy grot z prędkością zbliżania jest pomiędzy znacznikiem zasięgu skutecznego i minimalnego.

4.
Odpal pocisk przyciskiem Weapon Release.

Celownik nahełmowy HMCS

W czasie walki kołowej na bliskich odległościach najlepiej używać celownika nahełmowego HMCS (Helmet Mounted Cue System), który pozwoli namierzyć cel poza obszarem wyświetlacza HUD. Czujnik rakiety (oraz radaru) podąża wtedy za naszym wzrokiem. Tryb ten powinien działać z rakietami AIM-9 w nowszej wersji X.

1.
Włącz celownik nahełmowy HMCS przekręcając pokrętło po lewej stronie (przed przepustnicą) na maksymalną wartość.

2.
Upewnij się, że czujnik IR rakiety jest w pozycji BORE, czyli podąża za punktem na wyświetlaczu.

3.
Od teraz tam gdzie spojrzysz, będzie patrzeć również głowica rakiety Sidewinder.

4.
Celownik nahełmowy działa również z podtrybami radaru ACM, np. Boresight.

5.
Jeśli spojrzysz poza zasięg głowicy IR pocisku Sidewinder, zobaczysz przekreślony romb.

5.
Spójrz w stronę celu, by zbliżyć sensor rakiety do wroga. Gdy usłyszysz wysoki ton wciśnij:
UNCAGE/CAGE
Romb zmieni się w duży i zacznie podążać za celem.

6.
Sytuacja jest bardzo podobna przy namierzaniu radarem w trybach ACM. Zalockuj cel w jednym z podtrybów.

7.
Wciśnij przycisk:
CAGE/UNCAGE
by głowica pocisku zaczęła śledzić cel. Duży romb znajdzie się pośrodku kwadratu z zalockowanym celem.

8.
Cały czas musisz pilnować zasięgu do celu, który w trybie HMCS pokazywany jest w taki sam sposób, jak na HUDzie. Odpal rakietę, gdy grot zasięgu minie kreskę skutecznego dystansu.
Jeśli nie używasz radaru sam musisz ocenić odległość. Pamiętaj o dogodnej pozycji. Jeśli nie jesteś bezpośrednio za samolotem, odpal pocisk z lekkim wyprzedzeniem toru lotu wroga, by rakieta „przecięła” jego kurs.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *