Pocisk AGM-88C HARM – poradnik F/A-18C Hornet

Pocisk AGM-88C HARM (High Speed Anti-Radiation Missile) to broń przeciwradarowa do niszczenia urządzeń radiolokacyjnych przeciwnika, głównie powiązanych z wyrzutniami rakiet przeciwlotniczych typu SAM. Działa w trybie „odpal i zapomnij” dzięki antenom w głowicy pocisku, które same wykrywają i nakierowują się na źródło radaru. HARM-y znajdują się w użyciu od 1983 roku, a swoje szczególne znaczenie pokazały w czasie operacji Pustynna Burza. Kod radiowy pilotów przy wystrzeleniu HARM-a to „Magnum”.

Ciekawostka – HARM-y były takim postrachem w czasie Pustynnej Burzy, że po pewnym czasie wystarczyło tylko, by piloci rzucili przez radio hasło „Magnum”, a podsłuchujący ich Irakijczycy momentalnie wyłączali radary, licząc, że teoretyczny pocisk zgubi namiar.

Pocisk HARM – źródło: wikipedia.org.

AGM-88C HARM to ogromny pocisk o długości 4 metrów, ale posiada stosunkowo niewielką głowicę o masie 66 kilogramów. W DCS World nie jest w stu procentach skuteczny. Czasami trafia gdzieś obok celu i konieczna jest druga salwa, bo efekt eksplozji nawet w pobliżu załogi obsługi radaru nie robi takiego wrażenia, jak w rzeczywistości. Jego rozmiar sprawia też, że obrona przeciwlotnicza może go zestrzelić, nim dotrze do celu.

Na etapie wczesnego dostępu wciąż nie posiada pełnej funkcjonalności. F/A-18C Hornet może przenosić cztery takie pociski. HARM nie pokazuje nigdzie informacji o tym, że jesteśmy w zasięgu celu. Aby to ocenić, musimy wziąć pod uwagę takie rzeczy, jak nasza odległość od punktów nawigacyjnych lub to, czy sami jesteśmy w zasięgu wrogi rakiet.

Zasięg HARM-ów zależy w dużej mierze od naszej prędkości i wysokości – im wyżej i szybciej lecimy, tym HARM ma większy zasięg. Oznacza to jednak, że wróg także widzi nas o wiele wyraźniej i może zaatakować z większej odległości. Maksymalny zasięg około 80 mil rzadko sprawdza się więc w praktyce i zwykle warto wykonać atak z odległości 30, a nawet 20 mil. Im wyżej będziesz leciał, tym bardziej wystawisz się na cel.

W chwili obecnej AGM-88 HARM może być wystrzelony w dwóch trybach:
1 – SP – Self-Protection;
2 – TOO – Target of Opportunity.

W pierwszym trybie pocisk automatycznie lokuje się na celu stanowiącym szczególne zagrożenie. W TOO sami wybieramy moment zalokowania i mamy o wiele większe możliwości dokładnego wybrania celu.

Potrzebne klawisze:
– Sensor Control Switch Right lub Left
– Uncage/Cage
– Weapon Release
– RAID/FLIR/FOV

Tryb SP – Self-Protection

Tryb SP jest bardzo prosty i szybki. Na początek wybierzmy na jednym ekranie MFD uzbrojenie STORES, a na drugim ekran zagrożeń radiolokacyjnych EW (Early Warning). W tym celu klikamy środkowym przyciskiem aż pojawi się menu TAC (tactical), a następnie EW (zauważ, że stąd też możesz wywołać ekran HARM przyciskiem HARM DSPLY). My na drugim ekranie uzbrojenia klikamy HARM, by przywołać ekran pocisku. Standardowo pamiętamy o przejściu w tryb A/G i MASTER ARM ON.

Klikamy menu TAC, a następnie EW. Z tego ekranu można też przywołać ekran HARMów.
Na ekranie STORES klikamy nazwę broni – w tym przypadku HARM.

Ukaże się nam ekran zarządzania pociskiem HARM:

SP – tryb Self-Protection, domyślnie ustawiony – nie ruszamy go;
STA – podaje numer pylonu z aktywnym pociskiem;
STEP – pozwala zmienić aktywny pylon, jeśli mamy więcej niż jeden HARM;
RSET – reset z powrotem zalokuje pocisk na najbardziej priorytetowym celu

Cele najlepiej przeglądać na ekranie EW. Jego symbole to temat na osobny artykuł. Tutaj wystarczy wiedzieć, że litery i cyfry oznaczają konkretny sprzęt radiolokacyjny. Symbol domku nad cyfrą oznacza radar naziemny, łagodnie wygięte podkreślenie u dołu to radar na okręcie, U to radar nieznany, a półkole na dole to sygnał, że radar śledzi również nas.

Kwadrat wokół symbolu radaru oznacza zalokowanie przez pocisk HARM. Możemy przełączać lock pomiędzy celami przyciskiem RAID/FLIR/FOV (domyślnie „i”)

Na HUDzie symbolika również nie jest zbyt skomplikowana. Widzimy rodzaj broni i symbole zagrożenia z kwadratem wokół zalokowanego celu.

Pozostaje odpalić pocisk za pomocą WEAPON RELEASE – „MAGNUM”!

Niestety, celność jest różna.

Tryb TOO – Target Of Opportunity

W trybie TOO możemy znacznie dokładniej przefiltrować dostępne cele, zwłaszcza w sytuacjach, gdy w okolicy jest ich szczególnie dużo. Tryb ten jest nieco bardziej skomplikowany i wymaga więcej czynności, by odpalić pocisk. Początek jest jednak taki sam – wybieramy HARM-y jako aktywną broń i ekran EW na drugim monitorze MFD.

Przełączamy tryb pracy HARM-ów na TOO. Ich ekran jest teraz o wiele bardziej zapełniony. Żółtymi ramkami zaznaczone jest pole widzenia głowicy pocisku, w podobnym stylu, jaki jest w naprowadzanych laserowo Maverickach. Poza tym kolejno od trybu TOO mamy:

TOO – wybrany tryb odpalenia HARM-ów;
STA – numer pylonu z aktywnym pociskiem;
diament w narożniku – oznacza aktywny ekran do operowania wybierany przyciskiem SENSOR CONTROL SWITCH;
CLASS – włącza ekran filtrowania widocznych celów;
STEP – pozwala przełączać aktywne pylony;
RSET – reset lokuje pocisk na najbardziej priorytetowym celu;
SCAN – wyświetla klasy celów, jakie wykrywa obecnie pocisk;
LIMIT – ogranicza wyświetlanie celów do 5 najgroźniejszych.

Aby zacząć wybierać cele jak poprzednio przyciskiem RAID/FLIR/FOV musimy przede wszystkim uaktywnić ten ekran klawiszem SENSOR CONTROL SWITCH lewo lub prawo – zwykle będzie to lewy ekran. Potwierdzi to mały symbol diamentu w górnym prawym rogu. Zauważ, że słowo HARM jest przekreślone, co oznacza, że pocisk nie śledzi jeszcze żadnego celu, chociaż kwadrat wokół symbolu radaru sugeruje, że jest już zalokowany.

Pocisk aktywujemy wciskając CAGE/UNCAGE (domyślnie klawisz „c”)

Dopiero teraz pojawił się napis RDY (gotowy) pod symbolem broni, a nad wybranym celem H-OFF (hand-off) – informacja, że śledzeniem tego celu zajmuje się teraz pocisk HARM.

Na HUDzie zobaczymy podobną, nieco uboższą symbolikę. Jest nazwa pocisku i kwadrat pokazujący kierunek do wybranego celu.

Wciskamy WEAPON RELEASE – „Magnum”!

Wróćmy jednak do głównej zalety trybu TOO – filtrowania celów. W tym celu musimy wybrać na ekranie HARM-a opcję CLASS. Zobaczymy wtedy dość skomplikowany zestaw skrótów:

Generalnie oznaczają one różne rodzaje celów przyjaznych i wrogich. Wciskając dany przycisk ograniczamy wyświetlanie celów do danej klasy. Dokładną listę dla chętnych zamieszczam na końcu tego wpisu. Głównie przyda się podstawa, że H oznacza wroga (hostile), a F swoich (friendly).

Opcja SCAN dotyczy tej samej kwestii – wyświetla wszystkie klasy, jakie aktualnie wykrywa nasz radar wczesnego ostrzegania. Zaznaczone są one pełnym kółkiem. Jeśli są poza polem widzenia pocisku, przy kółku jest jeszcze grot strzałki.

Lista klas i znaczenie skrótów:

ALL – all classes – wszystkie klasy radaru
FRD – friendly – radary „swoich”
HOS – hostile – radary wrogie
FN – friendly naval – „swoje” radary na okrętach
HN – hostile naval – wrogie radary na okrętach
F1 – „stare” przyjazne radary
F2 – „nowe” przyjazne radary
H1 – „stare” wrogie radary
H2 – „nowe” wrogie radary
FAA – friendly AAA – „swoje” baterie przeciwlotnicze
HAA – hostile AAA – wrogie baterie przeciwlotnicze
FS – friendly search – „swoje” radary przeszukujące
HS – hostile search – wrogie radary przeszukujące
UKN – unknown – radary niezidentyfikowane
PRI – primary – radary, które zalokowały nasz samolot

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *