Lądowanie VFR – poradnik F-16C Viper

Lądowanie VFR to lądowanie przy dobrych warunkach widoczności, kiedy polegamy głównie na własnym wzroku, a nie przyrządach. Wykonuje się po standardowym kręgu nadlotniskowym, by samoloty mogły w przewidywalny sposób lądować jeden po drugim.

Podejście do lądowania warto rozpocząć od wszelkich czynności opisanych w poradniku o nawigacji TACAN, by znaleźć swoje lotnisko. W wielu misjach pozycję lotniska wyznacza ostatni punkt nawigacyjny. Dzięki informacjom z kneeboarda lub komunikatu z wieży możemy ustawić kurs pasa do lądowania, by od razu odpowiednio się ustawić. Szczegóły na ten temat znajdziesz TUTAJ.

Krąg nadlotniskowy

Podejście do lądowania rozpoczynamy lecąc kursem na pas. Gdzieś nad punktem przyziemienia na pasie oznaczonym czarnym kolorem od zdartych opon robimy Level Break – zwrot o 180 stopni w lewo (lub prawo zależnie od lotniska). Po wyjściu na Downwind Leg wypuszczamy podwozie i hamulce aerodynamiczne. Ustawiamy samolot pod właściwym kątem natarcia AoA.

Gdy końcówka skrzydła stworzy z początkiem pasa kąt 45 stopni, róbimy kolejny zwrot wytracając wysokość, by wyjść na wprost pasa i tzw. Final. Kontrolując prędkość i pozycję markera kierunku lotu w nawiasie AOA na HUDzie, schodzimy do lądowania. Przed przyziemieniem musimy wykonać „flarę”. Gdy przednia goleń opadnie na pas, wciskamy hamulce kołowe.

Initial

Lądowanie po kręgu nadlotniskowym rozpoczyna się na wysokości ok. 1500 stóp i przy prędkości 300-350 węzłów. Leć wzdłuż pasa aż do jego 1/3, względnie połowy. Przy pierwszych próbach możesz nawet przelecieć przez całą długość, by mieć potem więcej czasu na ustawienie samolotu do lądowania. Pamiętaj, że istotna jest wysokość radarowa R, a nie barometryczna na głównej taśmie na HUDzie.

Level Break

1.
Za punktem przyziemienia lub trochę dalej (jeśli masz wytyczony Steerpoint, to gdy wskazówka kierunku na punkt przekręci się w dół) zacznij zwrot o 180 stopni w lewo (lub prawo). Standardowo zwroty robi się w lewo. Kierunek w prawo obowiązuje dla prawych pasów przy dwóch na jednym lotnisku lub gdy zwrot w lewo blokują przeszkody terenowe, np. wzgórze.

2.
Staraj się utrzymywać wskaźnik kierunku lotu na lini horyzontu, trochę wyżej niż na obrazku. Skręt powinien mieć wychylenie około 70 stopni i wartość przeciążenia około 3 G. Wraz z wytracaniem prędkości zmniejsz wartość przeciążenia. Zakończ zwrot na kursie przeciwnym do pasa. Możesz to sprawdzić wcześniej na kompasie lub po numerach pasa. W tym przypadku kurs przeciwny dla pasa na kursie 310 to 130.

Downwind Leg

Po wyrównaniu powinieneś już wytracić prędkość do około 250 węzłów. Jeśli jest wysoka, już w czasie zwrotu otwórz hamulce aerodynamiczne (klawisze Lewy Shift +B). Wypuść podwozie (klawisz G).
Na HUDzie pojawi się wskaźnik kąta natarcia AOA Bracket (Angle of Attack) przypominający nawias kwadratowy. Leć wzdłuż pasa po jego prawej stronie i ustaw samolot pod właściwym kątem natarcia „on speed” AOA. Steruj tak, by wskaźnik kierunku lotu był na górze symbolu E-Bracket, czyli pod kątem 11 stopni. Zwykle wystarczą do tego dwa-trzy kliki na trymerze „dziób w górę”. Cały czas utrzymuj wysokość 3000 stóp.

Base Leg

1.
Leć wzdłuż pasa zerkając za lewe ramię. Gdy końcówka skrzydła stworzy z początkiem pasa kąt 45 stopni, rozpocznij kolejny zwrot w lewo.

2.
W czasie zwrotu opuść dziób do około 8-10 stopni według „drabinki na HUDzie. Utrzymuj marker kierunku lotu nieco nad symbolem AOA na HUDzie.

3.
Zerkaj przez ramię na pozycję pasa. Zwrot powinieneś zakończyć wychodząc wprost na pas na tzw. Final, na wysokości około 300 stóp.
Zwróć uwagę na potrójną linię przerywaną po obu stronach markera kierunku lotu. Wyznacza ona 2.5 stopniową ścieżkę schodzenia GLIDESLOPE. Wskaźnik kierunku lotu powinien być na progu pasa, równo ze ścieżką Glideslope i mniej więcej na górze wskaźnika AOA Bracket.

Final

1.
Utrzymuj wskaźnik kierunku lotu równo ze wskaźnikiem ścieżki Glideslope i po środku wskaźnika AOA (Angle of Attack), który wyznacza optymalne pochylenie 13 stopni. Użyj przepustnicy, by utrzymać te ustawienie. Ten manewr wymaga praktyki, ale na szczęście dozwolony jest pewien margines błędu.

2.
Tuż nad pasem cofnij przepustnicę do pozycji Idle i rozłóż hamulce aerodynamiczne do maksimum, jeśli jeszcze są schowane.
Utrzymuj kąt natarcia „On Speed” AOA 13 stopni, czyli wskaźnik kierunku lotu pośrodku symbolu E-Bracket.

3.
W końcowej fazie ważne jest wykonanie tzw. „flary” (flare), by główne podwozie pierwsze dotknęło pasa. Flara nie może być jednak zbyt duża, bo inaczej zahaczysz dyszą silnika o asfalt. Dobrym wyznacznikiem jest 11 stopni AOA, czyli wskaźnik kierunku lotu na górze symbolu E-Bracket.

4.
Utrzymuj taką pozycję do prędkości mniej więcej 100 węzłów. Dzięki temu samolot używa całej swojej powierzchni do hamowania. Przy 100 węzłach poluźnij drążek i pozwól dziobowi opaść na pas.

5.
Kiedy wszystkie trzy koła dotkną ziemi wciśnij hamulce kołowe, by wytracić prędkość. Przy 60-50 węzłach włącz Nose Wheel Steering przyciskiem na drążku. Pozostało już tylko kołowanie do miejsca rozbrajania i na parking.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *