Wprowadzenie i ciekawostki – poradnik AH-64D Apache

AH-64D Apache to dwusilnikowy, dwumiejscowy amerykański śmigłowiec szturmowy przeznaczony do zwalczania sił pancernych wroga oraz misji bliskiego wsparcia. Powstał w 1975 roku w koncernie Hughes, wygrywając przetarg na projekt AAH – Advanced Attack Helicopter (zaawansowany śmigłowiec szturmowy). Do produkcji wszedł dopiero w 1982 roku. Dwa lata później Hughes został wykupiony przez McDonell-Douglas, a ta firma z kolei została przejęta przez Boeinga w 1996. Jego głównym konkurentem był prototyp YH-63 firmy Bell.

Źródło: Eagle Dynamics @digitalcombatsimulator

Apache stał się częścią sił zbrojnych USA w kwietniu 1986 roku. Ulepszona wersja AH-64D powstała w 1997 roku. Do tej pory wyprodukowano około 2400 egzemplarzy. Oprócz Stanów Zjednoczonych, który jest jego głównym operatorem, Apache’a posiada również Wielka Brytania, Holandia, Grecja, Izrael czy Egipt.

YH-63 – niedoszły następca AH-1 Cobra od Bella i bezpośredni rywal Apache’a w programie AAH.

Spis treści:
Konstrukcja śmigłowca AH-64D Apache
Systemy i awionika
Co oznacza „Longbow”?
Lista uzbrojenia AH-64D Apache
Historia operacji bojowych
Apache w DCS World – główne cechy
Fire Birds

Konstrukcja śmigłowca AH-64D Apache

Źródło: Eagle Dynamics @digitalcombatsimulator

Apache’a uznaje się za najbardziej zaawansowany śmigłowiec szturmowy na świecie (mowa o najnowszej wersji AH-64E v6. Został skonstruowany tak, by być jak najbardziej wytrzymałym na ostrzał i ewentualne lądowania awaryjne. Załoga umieszczona jest w kewlarowej „wannie”, z pancerną grodzią między członkami załogi. Całe opancerzenie śmigłowca waży ponad tonę. Podwozie celowo nie jest chowane – w razie „twardego” lądowania amortyzuje upadek. Większość systemów jest zdublowana, co pozwala im sprawnie działać pomimo uszkodzeń . Dwa silniki umieszczone są u góry. Dzięki temu „skrzydła” z pylonami na uzbrojenie osłaniają je nieco przed ostrzałem z ziemi. Rozpędzają one Apache’a do ponad 300 km/h czyli ok. 166 węzłów.

Dwuosobowa załoga Apache’a to pilot oraz CP/G – skrót od copilot/gunner, czyli operator uzbrojenia mogący również pilotować maszynę. Choć obaj operatorzy mogą pełnić obie role, główne stanowisko pilota znajduje się z tyłu, a copilot/gunnera z przodu, gdzie mają do dyspozycji więcej narzędzi i informacji dla swoich zadań.

Systemy i awionika

TADS / PNVS

Źródło: Eagle Dynamics @digitalcombatsimulator

Oczami Apache’a jest system TADS – Target Acquisition and Designation Sights. To nic innego, jak zasobnik celowniczy zintegrowany z konstrukcją śmigłowca (w przeciwieństwie do podczepianego Liteninga II w samolotach). TADS składa się z sensorów elektro-optycznych, czyli kamery TV (monochromatycznej), IR, wskaźnika laserowego i dalmierza laserowego.
W tym samym bloku na dziobie znajduje się (niezależny od TADS) PNVS – Pilot Night Vision System, czyli system noktowizyjny dla pilota.

TADS jest sprzężony z hełmem, dzięki czemu sensory mogą automatycznie kierować się w miejsce, gdzie akurat patrzy pilot lub CPG. Zakres widzenia to 120 stopni na boki, 30 stopni w górę oraz 80 w dół. Trochę mniejszy zakres ruchu ma PNVS.

IHADSS

Źródło: Eagle Dynamics @digitalcombatsimulator

Rewolucyjny w swoim czasie był system IHADSS – Integrated Helmet and Display Sighting System. To celownik nahełmowy w postaci monookularu przysuwanego do oka. Nie tylko wyświetla informacje z HUD-a , ale jest także zintegrowany z działkiem M230 i pozwala szybko otworzyć ogień w miejsce, na które właśnie patrzy pilot lub CPG.

AN/APG-78 Fire Control Radar

Źródło: Eagle Dynamics @digitalcombatsimulator

Ogromna kopuła nad wirnikiem niektórych Apachy to radar AN/APG-78 stworzony przez podmiot Longbow LLC – połączone siły koncernów Northop Grumman i Lockheed Martin. Takie usytuowanie radaru pozwala załodze wykrywać cele pozostając ukrytym za naturalnymi przeszkodami terenowymi – śmigłowiec obserwuje pole bitwy sam pozostając niewidzialnym. Radar może śledzić jednocześnie do 128 (lub 156?) celów i zaatakować 16 z nich. FCR może działać w trybach: celów naziemnych (GTM – Ground Target Mode), celów powietrznych (Air Search) lub unikania przeszkód terenowych w czasie lotu w ograniczonej widoczności (TA – Terrain Avoidance). Ulepszona wersja radaru w najnowszym AH-64E nosi nazwę Guardian. Radar jest niezbędny do użycia pocisków powietrze-ziemia Hellfire AGM-114 w wersji L, czyli kierowanych radarem. AN/APG-78 nie jest obowiązkowym wyposażeniem Apacha – tylko jeden lub dwa śmigłowce z danej eskadry zwykle posiadają ciężką, zmniejszającą zasięg kopułę radaru i wysyłają potem dane do innych śmigłowców dzięki systemowi Longbow.

Co oznacza „Longbow”?

Longbow to, jak wspomniano wyżej, nazwa spółki produkującej radar AN/APG-78 i po części też nazwa tego urządzenia określanego w firmowym katalogu jako Longbow FCR. Dokładniej jednak „Longbow” to przede wszystkim nazwa systemu sieci wewnętrznej wymiany danych na polu bitwy – coś w rodzaju taktycznego internetu – do którego informacje trafiają właśnie dzięki radarowi AN/APG-78. Załogi mogą bardzo szybko lokalizować, identyfikować i priorytetować cele radarem FCR, a dzięki systemowi Longbow są one jednocześnie widoczne dla wszystkich uczestników bitwy.

Lista uzbrojenia AH-64D Apache

Działko M230 30mm Chain Gun

Źródło: Eagle Dynamics @digitalcombatsimulator

30mm działko M230 jest zintegrowane z konstrukcją śmigłowca. Pozwala strzelać ze stałej pozycji na wprost maszyny lub umożliwia automatyczne celowanie sprzężone z zasobnikiem TADS oraz celownikiem nahełmowym IHADSS. Działa wtedy w systemie „spójrz i zabij”. Może się wychylać o 86 stopni na boki i 60 w dół. To broń typu AWS – Area Weapon System – czyli broń obszarowa (nie precyzyjna), zasypująca pociskami skrawek terenu. Standardowa skuteczność to około 3 pociski na 10 trafiające w cel. Działko przeznaczone jest do niszczenia celów „miękkich” lub lekko opancerzonych. Ma zasięg skuteczny 1500-1700 metrów (4200m maksymalny) i szybkostrzelność ok. 625 pocisków na minutę. Zapas amunicji to 1200 nabojów, a w kokpicie będzie można ustawić ilość pocisków wystrzeliwanych w krótkich seriach.

Rakiety niekierowane Hydra 70 2.75″

Źródło: Eagle Dynamics @digitalcombatsimulator

W czterech zasobnikach M261 może się znaleźć po 19 rakiet niekierowanych typu Hydra z ładunkiem HE (High Explosive), dymnym lub oświetlającym. Istnieją też warianty przeciwpiechotne z ładunkiem „flechette” (coś jak strzał z shotguna wypełnionego gwoździami) oraz nieużywany już MPSM (`Multi-Purpose Sub Munition) z ładunkami kasetowymi. Pylony z rakietami umożliwiają odchylenie ich pod pewnym kątem, by przeprowadzić atak bez konieczności zmniejszania pułapu. Celowanie odbywa się przez system TADS lub IHADSS.

Pociski AGM-114 Hellifre

Źródło: Eagle Dynamics @digitalcombatsimulator

Główną bronią AH-64D Apache są pociski powietrze-ziemia Hellfire o zasięgu do 8 kilometrów (niecałe 5 mil). W wersji K naprowadzane są za pomocą wiązki laserowej z systemu TADS lub innego źródła, np. zasobnika Litening z samolotu bądź jednostki JTAC. Wersja L to pocisk „odpal i zapomnij” z aktywnym radarem – wymaga jednak obecności śmigłowca z radarem FCR. Hellfire to najskuteczniejsza broń przeciw czołgom i innym celom opancerzonym, ale może być użyta w innych sytuacjach, np. do niszczenia budynków.

Historia operacji bojowych

Źródło: Eagle Dynamics @digitalcombatsimulator

Śmigłowce AH-64 Apache odgrywają kluczową rolę w misjach bliskiego wsparcia CAS bądź atakach z bliska CCA (Close Combat Attack). Bardzo często operują razem z samolotami A-10C i AV-8B Harrier jako platformy wykrywające i oznaczające cele dla sił powietrznych, by oszczędzić własną amunicję do sytuacji krytycznych. Dzięki możliwości zawisu w powietrzu mogą nieco dokładniej obserwować teren i wyłuskiwać pojedyncze cele.

  • chrzest bojowy Apachy odbył się w 1989 roku podczas operacji Just Cause w Panamie;
  • prawie połowa wszystkich amerykańskich Apachy została przerzucona do Arabii Saudyjskiej podczas inwazji Iraku na Kuwejt w 1990 roku;
  • cztery Apache rozpoczęły operację Pustynna Burza, niszcząc kluczowe obiekty radarowe w Iraku, co umożliwiło dalsze operacje samolotom koalicji;
  • podczas 100-godzinnej wojny lądowej w czasie Pustynnej Burzy, śmigłowce zniszczyły 278 irackich czołgów i nieznaną liczbę innych nieopancerzonych pojazdów;
  • podczas operacji w Afganistanie AH-64D latały bez radaru Longbow, z powodu braku celów opancerzonych w szeregach wroga;
  • 24 marca 2003 roku w czasie operacji Iraqi Freedom, 31 śmigłowców Apache zostało wciągniętych w pułapkę i uszkodzonych przez sprytną taktykę irackich czołgów. Jeden śmigłowiec zestrzelono, a załogę pojmano, Nazajutrz wrak śmigłowca został zbombardowany przez amerykańskie siły powietrzne, aby elementy awioniki nie dostały się w niepowołane ręce.;
  • do 2011 roku stracono kilka śmigłowców w wyniku wrogiego ostrzału;
  • w 2014 roku podjęto decyzję o przeniesieniu wszystkich Apachy z rezerwy i Gwardii Narodowej do regularnych jednostek, by zastąpiły maszyny typu Kiowa w zadaniach obserwacji i rekonesansu. Była to tańsza opcja od modernizacji przestarzałych OH-58;
  • od października 2014 Apache biorą udział w akcjach przeciw bojownikom ISIS;
  • w 2016 Apache wzięły udział w bitwie o Mosul w Iraku;
  • w 2019 roku Apache pilnowały ambasady USA w Bagdadzie i zabezpieczających ją Marines podczas szturmu bojowników wspieranych przez Iran;
  • od 1990 roku izraelskie Apache są wykorzystywane w atakach na Hezbollach oraz do patrolowania Strefy Gazy.

Apache w DCS World – główne cechy

W wersji Early Access mają być dostępne następujące funkcje i systemy:

  • dopracowany model lotu odpowiadający realnemu w zakresie różnych pułapów, prędkości, wagi i konfiguracji maszyny;
  • dwa kokpity pilota oraz CPG i szczegółowy model zewnętrzny;
  • klikalne kokpity;
  • multi-crew – opcja latania razem w zespole pilot/CPG;
  • George” – sztuczna inteligencja zastępująca drugiego członka załogi na wzór Jestera z F-14 i Petrovicha z Mi-24;
  • symulowane systemy elektryczne, paliwa, hydrualiczne, pneumatyczne, przeciwpożarowe, radia, SCAS (stabilizacja lotu), utrzymywania trybów lotu;
  • systemy uzbrojenia M320, 2.75″ Hydra i naprowadzany laserem pocisk AGM-114K Hellfire;
  • trzy tryby używania rakiet Hellfire;
  • zewnętrzne zbiorniki paliwa;
  • systemy i sensory IHADSS, MPNVS, MTADS/TEDAC;
  • LMC -Linear Motion Compensator;
  • TSD – Tactical Situation Display z ruchomą mapą’
  • systemy obronne CMWS, chaffy, flary i RWR;
  • malowania dla US Army i paru innych formacji;
  • gogle NVG;
  • reflektor do przeszukiwania;
  • instrukcja po angielsku;
  • misje treningowe.

Wersja finalna otrzyma ponadto:

  • radar FCR Longbow i RFI (Radio Interferometer);
  • pociski naprowadzane radarem AGM-114L Hellifre;
  • system Data Link do współdzielenia celów;
  • TADS MTT – multi tracker do śledzenia wielu celów;
  • Laser Warning System;
  • Radar Jammer – zakłócacz;
  • system Anti-Ice;
  • zaawansowany model zniszczeń;
  • dodatkowe malowania i szablon do skórek;
  • kampanię autorstwa Eagle Dynamics.

FIRE BIRDS

Fire Birds to tytuł filmu z 1990 roku, który śmiało można określić jako „helikopterowy Top Gun„. Doborowa obsada z Nicolasem Cagem oraz Tommy Lee-Jonesem nie przełożyła się niestety na świetną, zapadającą w pamięć w fabułę. Tak jak w Top Gun możemy jednak liczyć na niesamowite sceny powietrzne z śmigłowcami AH-64 Apache i OH-58 Kiowa – żadnego CGI, tylko prawdziwe maszyny filmowane w naprawdę niezwykły sposób. Koordynatorem zdjęć powietrznych była zresztą ta sama osoba, która pracowała przy Top Gunie – Richard Stevens. Kadry z filmu posłużyły później jako statyczne obrazki w kultowej dziś grze Gunship 2000 od studia MicroProse, gdzie również można było polatać Apachem. Warto zapoznać się lub przypomnieć sobie Fire Birdsy, by wkręcić się w klimat modułu AH-64D Apache.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *